ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΡΝΑΟΥΤΑΚΗ

Ήταν, εν δυνάμει και κατ’ ουσίαν, πριν απ’ όλους αυτό που πασχίζουν να γίνουν σήμερα οι περισσότεροι: ethnic και world καλλιτέχνης. Έλληνας, κοσμοπολίτης, ανατολίτης που σε συγκινούσε το ίδιο όταν τραγουδούσε ως παιδί τα φορτισμένα, κοινωνικά λαϊκά του ’50 και τα μεθυστικά ανατολίτικα, ή αργότερα τα εντεχνίζοντα και, κυρίως, τα αγαπημένα του αραβικά. Ζούσε την κάθε εποχή και κοιτούσε μπροστά. Δεν ήθελε να μιλάει για τα παλιά. Όταν του ζητούσες κανένα από τα τραγούδια της πρώτης του εποχής έλεγε χαρακτηριστικά: «Πού τα θυμήθηκες; Αυτά, αδελφέ, είναι συναυλιακά».