Γράφει ο οργανοποιός Χρήστος Σπουρδαλάκης

Πριν από 35 χρόνια, όταν ήμουν στα 14, μετά από επίμονες διαπραγματεύσεις με τους γονείς μου, κατάφερα επιτέλους να αποσπάσω το πολυπόθητο «μου έφαγες τα αυτιά, εντάξει, θα σου πάρω μπουζούκι!» Πράγματι μετά από μία νύχτα με ελάχιστο ύπνο, το πρωί της επομένης βρισκόμουν με τη μητέρα μου, χορηγό του ονείρου, σε έναν χώρο γεμάτο ισχυρή γοητεία και μυστήριο. Τριγυρισμένος από αρκετά μπουζούκια, άλλα έτοιμα και άλλα μισοτελειωμένα.